Elegast anno 2014
Dhr. E. le Gast schrikt als de klok in de woonkamer hem erop
wijst dat het al middernacht is. Trillend van de zenuwen probeert hij
voorzichtig om wat comfortabeler te gaan zitten. Hij werpt eens een schuine
blik op zijn compagnon Karel, die zuchtend zijn zoveelste espresso achterover
gooit. Verliefd kijken ze elkaar even aan en ze weten beiden dat ze vanaf dit moment
niet meer terug kunnen.
Zondagochtend. Het meisje is inmiddels voor zover mogelijk
gekalmeerd, maar begrijpt nog steeds niet waar ze is. Het losgeld kunnen ze
ieder moment op gaan halen.
Het was zo makkelijk. Op internet was gewoonweg een lijst te
vinden van de rijkste tachtig Nederlanders, inclusief adres. Ze hadden er op
goed geluk eentje uitgepikt.
De dochter ontvoeren bleek veel simpeler te zijn dan dat ze
ooit hadden kunnen bedenken. Doodstil door schrik en doodsangst liet het meisje
zich gewillig meevoeren het busje in. Hopend deze ordinaire kidnap te
overleven.
Natuurlijk zouden ze haar niet doden. Tenminste, dat was
niet het plan. Het ging hen om het geld. Dat vervloekte geld, dat waar zij veel
te veel van had, en zoveel bijstandsmoeders op de wereld te weinig. Er moesten
zoveel dingen worden rechtgezet. En zij zouden, koste wat kost, de wereld
mooier maken en alles eerlijker verdelen. Als echte helden.