Why I Love This Book

Opdracht A – Betoog

In deze recensie ga ik zo uitgebreid en volledig mogelijk mijn visie geven op het boek ‘Het Gouden Ei’ van Tim Krabbé. Dit doe ik aan de hand van de lijst met zeventien tips, opgesteld door het opinietijdschrift ‘De Groene Amsterdammer’.

Wat ik onmiddellijk leuk vond aan de schrijfstijl van Tim Krabbé, is dat deze heel helder en zo beknopt mogelijk is. In sommige bestsellers wordt namelijk veel overbodige informatie gegeven, waardoor de boeken over het algemeen een beetje langdradig worden en het tempo uit de boeken verdwijnt. Maar in ‘Het Gouden Ei’ worden er juist geen overbodige details verteld. Hierdoor lees je het boek gemakkelijk weg en blijft het verhaal spannend en vlot.

Deze spanning loopt door het hele boek heen en laat je verder zo snel mogelijk verder willen lezen. Ook weet Tim Krabbé de spanning heel goed op te bouwen en vast te houden. Zo wordt namelijk in het begin van het boek de vriendin van hoofdpersoon Rex Hofman ontvoerd. De vraag over wat er met haar gebeurd is, wordt pas aan het einde van het boek beantwoord, in ruil voor het leven van de hoofdpersoon. Ook heeft Tim Krabbé er bewust voor gekozen om je, via een auctoriale verteller, ook te vertellen over het motief van de dader (Raymond Lemorne) en om ook een beschrijving te geven van de ontvoering vanuit het oogpunt van de dader. Natuurlijk zorgt dit voor de nodige spanning. Ook krijg je mee hoe de dader zich voorbereid op deze gruwelijke moord.

De inzet die Tim Krabbé gebruikt in dit boek is niet bijzonder hoog. Het verhaal gaat niet over iemand van bijvoorbeeld hoge adel. Wel laat hij de hoofdpersoon aan zeer veel innerlijke conflicten lijden. Zo blijft de hoofdpersoon namelijk tot aan zijn dood geteisterd met de vraag of de liefde van zijn leven vermoord werd en weet hij zelf niet goed hoe hij dit moet verwerken.

Hoewel Krabbé niet veel gebruik maakt van overbodige details, worden er toch genoeg details gegeven om een duidelijk beeld te krijgen van een locatie of situatie. Persoonlijk ben ik sowieso niet zo’n fan van schrijvers die dit wel doen. Ik ben namelijk van mening dat een bestseller juist niet teveel beschrijvingen moet bevatten, omwille van het tempo van het boek.

Volgens de zeventien tips zou de schrijver van een bestseller buitensporige karakters moeten creëren. Behalve dat hoofdpersoon Rex Hofman zijn leven opoffert om te weten wat er met zijn vriendin gebeurd is, vind ik zowel het karakter als het doen en laten van de hoofdpersoon vrij herkenbaar en kan ik me goed inleven. Ook wekt de schrijver, door het zeer helder beschrijven van de wanhoop van de hoofdpersoon, sympathie op bij de lezer.

Hoewel er niet vaak wordt gesuggereerd dat het verhaal slecht afloopt, is het boek toch heel spannend. Dit komt mede doordat er veel zogenaamde ‘plot-twists’ in het verhaal voorkomen. Hierdoor blijft het boek leuk en wil je als lezer zijnde weten hoe het afloopt.

Persoonlijk vind ik het boek dus zeer geslaagd en heb ik het boek in een klap uitgelezen. Hoewel het op sommige punten dan niet voldoet aan de zeventien tips van ‘De Groene Amsterdammer’, hoort dit boek naar mijn mening zeker bij het rijtje van Klassiekers van de Nederlandse Literatuur.