Elegast anno 2014

Dhr. E. le Gast schrikt als de klok in de woonkamer hem erop wijst dat het al middernacht is. Trillend van de zenuwen probeert hij voorzichtig om wat comfortabeler te gaan zitten. Hij werpt eens een schuine blik op zijn compagnon Karel, die zuchtend zijn zoveelste espresso achterover gooit. Verliefd kijken ze elkaar even aan en ze weten beiden dat ze vanaf dit moment niet meer terug kunnen.

Zondagochtend. Het meisje is inmiddels voor zover mogelijk gekalmeerd, maar begrijpt nog steeds niet waar ze is. Het losgeld kunnen ze ieder moment op gaan halen.

Het was zo makkelijk. Op internet was gewoonweg een lijst te vinden van de rijkste tachtig Nederlanders, inclusief adres. Ze hadden er op goed geluk eentje uitgepikt.

De dochter ontvoeren bleek veel simpeler te zijn dan dat ze ooit hadden kunnen bedenken. Doodstil door schrik en doodsangst liet het meisje zich gewillig meevoeren het busje in. Hopend deze ordinaire kidnap te overleven.

Natuurlijk zouden ze haar niet doden. Tenminste, dat was niet het plan. Het ging hen om het geld. Dat vervloekte geld, dat waar zij veel te veel van had, en zoveel bijstandsmoeders op de wereld te weinig. Er moesten zoveel dingen worden rechtgezet. En zij zouden, koste wat kost, de wereld mooier maken en alles eerlijker verdelen. Als echte helden.